Qark & Qarkull

Hyrje » Antropologji

Arkiva Kategorie: Antropologji

Snowpiercer / Akullthyesi

Snowpiercer / Akullthyesi

Snowpiercer

Snowpiercer

Akullthyesi. Film dramatik, me ngjarje që më kujtojnë teoritë utopike socialiste (të lexuara diku, të nënkuptuar në mendimet mediokre të intelektualëve të majtë), me planifikime të ekonomisë dhe të jetës së njeriut. Natyrisht tek filmi me trenin akulthyes ka edhe klasa, që sipas protagonistëve janë të pashmangshme nëse i duam të mirën akullthyesit: treni është bota, ne jemi të mbijetuarit; ne jemi treni akullthyes dhe treni është njerëzimi. Lokomotiva është e përjetshme, esenca e saj është e pavdekshme. E qartë! Treni në fjalë, në barkun e gjatë dhe të ngrohtë të së cilit zhvillohen ngjarjet e filmit apokaliptik, është një vepër e inxhenierit Wilford, manjat i hekurrudhave, që duke kuptuar se si do të përfundonin ngjarjet vendos të ndërtojë një hekurrudhë, një lakesë që kalon në tërë botën. Të kryesh një xhiro të plotë të hekurrudhës mbarëbotërore kërkon një vit të plotë… aq sa kalimi nga viti në vit mbi të njëjtën pikë, mbi të njëjtën urë – diku në botën e ngrirë nga akulli – është tanimë një ceremoni e rëndomtë që shoqërohet nga urimet e vitit të ri. (më tepër…)

Semiotika e dhimbjes

Semeiotika e dhimbjes

Blue Nude - Pablo P.

Blue Nude – Pablo P.

Dhimbja është një gjendje njerëzore e pranishme pothuaj kudo. Pa të rrezik nuk do të dinim të vlerësonim as jo-dhimbjen, pavarësisht formave në të cilat artikulohet kjo e fundit.

Dhimbja pra, meqënëse e kudondodhur dhe kurdondodhur është edhe një nga arsyet më të shpeshta për të cilat një pacient drejtohet për asistencë tek mjeku.

Sipas International Assiciacion for the Study of Pain, dhimbja përkufizohet si: “një eksperiencë ndijore dhe emotive e pakëndshme, e shoqëruar nga një dëm indor aktual apo aventual, apo e përshkruar në terma të një dëmi të tillë.”

Nga përkufizimi kuptohet se dhimbja është një fenomen kompleks, ndijor, emotiv, konjitiv e mbi të gjitha subjektiv. Dhimbja e perceptuar nga një pacient jo gjithnjë përket mirë me dëmin indor, e në disa raste ky nuk mund të identifikohet fare.

Dhimbja shërben edhe si shkak i mjaftë për humbjen e qetësisë e më tej produktivitetit në jetën personale-familjare dhe në punë, duke i shkaktuar kështu një dëm jo të paktë gjithë shoqërisë.

Përmirësimi i trajtimit të dhimbjes, edhe pse shpesh herë thjeshtë e vetëm simptomatik, kërkon para së gjithash një njohje dhe përdallim të saktë të llojeve të saj.

Zakonisht dhimbja ndahet në dy kategori: dhimbje noxiceptive dhe neuropatike.

Dhimbja noxiceptive induktohet kur receptorët noxiceptivë (noxa) stimulohen nga një proces indor dëmtues. Dhimbja noxiceptive, pra që varet nga stimuj dëmtues, klasifikohet më tej në dhimbje viscerale (e përbrendshme; që u përket organeve të brendshme, viscera) dhe somatike.

Pra, dhimbja viscerale (e përbrendshme) e ka origjinën në organet e brendshme; shpesh ka një lokalizim trashanik, jo të saktë, të shpërhapur dhe përshkruhet si ngërç-ngjashëm, shtypëse apo kolike nëse lind nga organet zgavrore (si kupshoreja veshkore, ureteri); ose përçarëse apo e shurdhët nëse dhimbja lind nga organe parenkimatoze, solide, si mëlçia për shembull.

Dhimbja somatike, në të kundërt, lokalizohet më mirë dhe përshkruhet si akute, përçarëse, e menjëhershme, pulastive apo e shurdhët.

Dhimbja neuropatike lind kur sistemi nervor qëndror apo periferik ka pësuar çrregullime fiziopatologjike, të cilat e bëjnë funksionimin e tij të pamundur apo jo-efektiv. Dhimbja me origjinë neuropatike përshkruhet si një ndjesi akute, pickuese, djegëse apo elektrike që në shumicën e rasteve rrezatohet në territorin e inervimit përkatës.

 

Dhimbja somatike dhe ajo e përbrendshme

Dhimbja somatike dhe ajo e përbrendshme paraqesin karakteristika të ndryshme, siç edhe thashë në shkrimin e mëparshëm, të cilat mund të ndihmojnë në dallimin e tyre.

Dhimbja somatike vjen nga struktura të inervuara nga nervat somatikë, si lëkura, muskujt, artikulacionet dhe nga nervat frenikë (të diafragmës). Dhimbja somatike është sipërfaqësore, e mirë lokalizuar dhe perceptohet ng apacienti si dypërmasore. Cilësitë që pacienti i jep dhimbjes somatike janë të tipit përçarës, piçkues e gjithsesi të ndryshueshme në varësi të stimulit dëmtues. Si refleks i dhimbjes somatike pacienti mund të vë re ngurtësi muskulore në zonën përkatëse.

Dhimbja e përbrendshme vjen nga struktura të inervuara nga fibra që shkojnë tek organet e brendshme, qofshin të tipit simpatik apo parasimpatik. Dhimbja e organeve të brendshme është e thellë dhe e keq-lokalizuar dhe perceptohet nga pacienti si trepërmasore. Pacienti i jep dhimbjes së përbrendshme cilësi si: e shurdhët, shtypëse apo e gjerë (sikur përpiqet të zgjerohet). Kur pacienti ka dhimbje nga organet e brendshme merr një qëndrim sikur “paloset më dysh”. Dhimbja nga organet e brendshme projektohet në linjën e mesit të trupit.

Projektimi i dhimbjes në periferi ndjek ligjin e metamerëve: nervi i përbrendshëm dhe nervi somatik që ndajnë të njëjtin metamer hyrës, ndajnë në mënyrë trashanike të njëjtin territor të perceptimit të dhimbjes.

Pavarësisht diferencave mes dy tipave të dhimbjes, jo gjithnjë është e mundur të dallhet e diferencohet dhimbja somatike nga ajo e përbrendshme. Kjo për shkak të mënyrës sesi stimuli algogjen – apo më mirë të them, ndjenja alogogjene ngase kjo mund të lind edhe në mungesë të një stimuli mirëfilli të identifikueshëm – përpunohet nga koreja trunore dhe se si projektohet në periferi.

Kjo mënyrë e perceptimit të ndjenjës algogjene shpesh nuk e bën të mundur dallimin mes zonave të interesuara.

Për shembull, nëse ekziston një dëmtim i nervit somatik që inervon pjesën lëkurore të zonës prekordiale, ku në shembullin tonë është e pranishme dhimbja, perceptimi i dypërmasorllëkut dhe sipërqasësisë së dhimbjes nuk është është i qartë, e kështu mjeku apo kushdo që i shërben të mirës së pacientit duhet të ketë gjithnjë parasysh se kjo dhimbje mund të ketë origjinë nga organet e përbrendshme si zemra apo aorta etj.

Kjo është arsyeja për të cilën përballë një dhimbjeje të perceptuar në zonën prekordiale, ku nuk mund të identifikohet një shkak apo origjinë somatike e qartë, është gjithnjë e këshillueshme ekzekutimi i një elektrokardiogrami (EKG) për të përjashtuar kardiopatinë iskemike. Sidomos nëse nuk flitet për një pacient në moshë të re; ndryshoret janë të shumta e një mjek i mirë duhet të eliminoj më parë ato më të rrezikshmet për jetën e pacientit.

Për të qenë plotësisht të ndërgjegjshëm, apo për të patur një kuadër më të plotë, duhet të përmend edhe një veçori anatomike e fiziologjike të rëndësishme. Atë që shpesh në një metamer hyjnë nerva të përbrendshëm (visceral) nga organe mjaft të largët nga zona sipërfaqësore e inervuar nga nervo somatik përkatës.

Për shembull, dhimbja kardiake përçohet nga nervat kardiakë, disa nga të cilët kanë aferenca drejtë metamerëve të kraharorit, ndërsa disa të tjerë drejt metamerëve çervikalë (të qafës). Kështu, mund të kuptohet se si dhimbja e evokuar apo e ngjallur nga një infarkt kardiak mund të perceptohet edhe në nivel mandibular (të nofullës së poshtme), ose vetëm mandibular, e kështu të ngatërrohet me një problem odontoiatrik.Një tjetër shembull përfaqësohet nga dhimbja frenike: nervat frenikë, ata që inervojnë kupolat diafragmatike, hyjnë në metamerët çervikalë , e kështu një dëmtim i njërës prej kupolave diafragmatike jep një dhimbje qëprojektohet lartë, në rajonin akromial dhe në sjakin e përparëm të muskulit trapez; pra një rajon anatomik mjaft i largët nga diafragma apo projektimi i kësaj në sipërfaqen lëkurore.

© mbi tekstin, Rinstinkt Rat 2013

Është biopolitika, bukuroshe

Është biopolitika, bukuroshe

Kur gjithçka është e ndërlikuar, dalin thjeshtëzuesit e mëdhenj. Propagandistë të indinjatës, teorikë të shumësive, filozofë të diferencave. Ngërçet verbale të politikës në gjendjen e vet të gaztë.

Intelektuali i të sotmes, që nuk arrin më të përkufizohet dhe dyshon për ekzistencën e vet, eksperimenton një formë frustracioni krejt të re: nuk di ç’të mendojë dhe i mungojnë (shpëtojnë) mjetet për ta bërë.

Meriton mirëkuptim, i gjori intelektual. Të moskuptuarit asgjëkafshë është ç’ka mund t’i ndodhte më së keqi. Përballë globalitetit të globalizimit, do të duhej të ishte i aftë për një ndërgjegje po aq globale, por kjo është mbi forcat e kujtdo. (më tepër…)